من اگرمانشوم تنهايم تواگرمانشوي خويشتني ازكجا كه من وتو شوريكپارچگي را در شهربرپا نكنيم ازكجا كه من وتو مشت رسوايان را وانكنيم .من اگر برخيزم تو اگربرخيزي همه برميخيزند من اگر بنشينم تو اگر بنشيني چه كسي برخيزد ؟ چه كسي پنجه درپنجه هردشمن درآويزد ؟
راهپیمایی هم زمان در شهرهای سیاتل،بوستون،شیکاگو،لس آنجلس،نیویورک سیتی،نیوارلینز،ارلاندو،فیلادلفیا،سالت لک سیتی،سان فرانسیسکو و جانزبورو من رایاد این شعر انداخت.
شعری که وقتی جمعیت چند ده هزار نفری که در اعتراض به سیاست های بوش و جنگ در مرکز شهر سیاتل جمع شده بودند را دیدم، با تمام وجود حس کردم.راهپیمایی که در آن مردمانی ازکشورهای مختلف با نژاد،رنگ و مذهب هایی متفاوت که به صورت فردی و یا در قالب یک سازمان گردهم آمده بودند و همه یک صدا خواسته ای واحد داشتند و آن چیزی نبود جز صلح و مخالفت با جنگ با عراق و ایران.
برایم خیلی جالب و تاسف برانگیز بود که دیدم با جمعیت چند هزار نفری ایرانی مقیم سیاتل تنها و تنها ده نفر در این اعتراض شرکت کرده بودند .اعتراضی که برای نشان دادن مخالفت با جنگ بود.
ولی یادمان نرود که این مرتبه حمله به هر جایی نیست،هدف وطنمان "ایران "است.سرزمینی که خانواده هایمان در آن زندگی می کنند.سرزمینی که پدر و مادر و عزیزانمان آنجا دفن شده اند.سرزمینی که تاریخ آبا و اجدادمان از آنجا بلند شده است .
هنوز فریاد( و(War Stop Now) (War No در گوشم طنین انداز است.
صدایی که با تمام قدرت خواستار صلح و تمام شدن جنگ بود. صدایی که دیگر نمی خواست فرزندانش را قربانی سیاست های آمریکا کند. سیاستهایی که اگر به درون آن نگاهی ژرف بیاندازیم هدف کثیفی جز پول نمی بینیم.
ولی کاش ایرانی هایی که در این طرف مرزها زندگی می کنند بدانند و ببینند که این مرتبه دیگر یک بازی نیست بلکه قضیه جدی تر از این حرف ها است.شاید می ترسند و فضای آمریکا آنها را محافظه کار کرده است و یا پیش خودشان می گویند که چی؟ فایده ای ندارد و آنها هر کاری که بخواهند انجام می دهند ولی یادمان نرود که "من اگر بنشينم تو اگر بنشيني چه كسي برخيزد ؟"
|
+| نوشته شده توسط
هدیه ترقی در سه شنبه هشتم آبان 1386
|
