من اگرمانشوم تنهايم تواگرمانشوي خويشتني ازكجا كه من وتو  شوريكپارچگي را در شهربرپا نكنيم ازكجا كه من وتو مشت رسوايان را وانكنيم .من اگر برخيزم تو اگربرخيزي همه برميخيزند من اگر بنشينم تو اگر بنشيني چه كسي برخيزد ؟ چه كسي پنجه درپنجه هردشمن درآويزد ؟ 

 راهپیمایی هم زمان در شهرهای سیاتل،بوستون،شیکاگو،لس آنجلس،نیویورک سیتی،نیوارلینز،ارلاندو،فیلادلفیا،سالت لک سیتی،سان فرانسیسکو و جانزبورو من رایاد این شعر انداخت.    

 شعری که وقتی جمعیت چند ده هزار نفری که در اعتراض به سیاست های بوش و جنگ در مرکز شهر سیاتل جمع شده بودند را دیدم، با تمام وجود حس کردم.راهپیمایی که در آن مردمانی ازکشورهای مختلف با نژاد،رنگ و مذهب هایی متفاوت که به صورت فردی و یا در قالب یک سازمان گردهم آمده بودند و همه یک صدا خواسته ای واحد داشتند و آن چیزی نبود جز صلح و مخالفت با جنگ با عراق و ایران.                              

 برایم خیلی جالب و تاسف برانگیز بود که دیدم با جمعیت چند هزار نفری ایرانی مقیم سیاتل تنها و تنها ده نفر در این اعتراض شرکت کرده بودند .اعتراضی که برای  نشان دادن مخالفت با جنگ بود.         

 ولی یادمان نرود که این مرتبه حمله به هر جایی نیست،هدف  وطنمان "ایران "است.سرزمینی که خانواده هایمان در آن زندگی می کنند.سرزمینی که پدر و مادر و عزیزانمان آنجا دفن شده اند.سرزمینی که تاریخ آبا و اجدادمان از آنجا بلند شده است .